*Angel*

กลิ่นระรวยของใบไม้กลายๆหน้าร้อน กำจายไปทั่วเมิร์กวู้ด กลิ่นหวานจางๆแบบเหล่าเอล์ฟ กรุ่นไหวในอากาศ

เสียงก้าวเดินกระทบกับหินแกร่งภายในวังใต้ขุนเขา...... ในสถานที่หนึ่ง ช่างแผ่วเบาจนมนุษย์มิได้ยินเสียงใด

และหยุดลงในที่หนึ่ง

เสียงกระเพื่อมของน้ำสะท้อนไปทั่ว เมื่อเขาคนนั้นแทรกตัวลงสระ

เขาเหวี่ยงผมทองยาวให้น้ำออกจากผม ละอองน้ำกระจายฟุ้ง กระทบกับแดดจ้าที่ส่งผ่านตามช่องเล็กๆบนเพดาน

งดงามในสายตาของมนุษย์ผู้หนึ่ง

ในความแตกต่างระหว่างเขาทั้งสอง ก็ทำให้เอล์ฟสังเกตถึงมนุษย์ผู้นั้น

"อารากอร์น......" แม้พูดเพียงแผ่วเบา เสียงก็ก้องไปทั่ว "ข้าจำจังหวะก้าวเท้าของท่านได้ ท่านมาทำอะไรที่นี่......"
อารากอร์นยักไหล่ "แค่...... เดินสำรวจเท่านั้น"
"งั้นรึ ข้าเชื่อท่านก็ได้" เจ้าชายเอล์ฟหรี่ตาลง รอยยิ้มเบิกกว้างขึ้น

อารากอร์นเดินเข้าใกล้บันไดที่ทอดตัวสู่สระน้ำ เลโกลัสเดินเข้ามาหาเขา

"จะลงมามั้ย"
"เจ้าคิดว่าข้าลงไปได้มั้ยละ"
"มาสิ......."

เจ้าชายดึงขากางเกงของอารากอร์น เขาล้มลง กระโจนใส่น้ำ แต่เลโกลัสรับตัวเขาไว้ทัน ต่างคนต่างกอดกันแน่น 

ราวกับว่า......... ต่างคนไม่อยากจากกันไปไหน

อารากอร์นช้อนหน้าเจ้าชายด้วยมือทั้ง2 ดวงตาสีฟ้าจางสะท้อนลำแสงอ่อนๆ ก็มองลึกเข้าไปในตาสีเขียวอมเทานั่น

"ตาของเจ้าช่างเป็นประกาย..... " อารากอร์นลูบเนินแก้มอย่างเบามือ 
"แต่น่าเศร้าที่ท่านรักนาง" เลโกลัสตัดบท และเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย
"เจ้าคงหมายถึงอาร์เวน"
"ใช่...... ข้าหมายถึงนาง" แววตาเขาหม่นลง เมื่อได้ยินชื่อนี้ "รอข้าก่อนได้มั้ย ก่อนที่ท่านจะรักนางมากไปกว่านี้......."

อารากอร์นยังนิ่งในท่าเดิม เขากำลังนึกว่าทำไมเขาไม่กล้าบอกไปตั้งแต่แรกเจอ ทำไมถึงปล่อยให้เวลาผ่านเลยมานานขนาดนี้........

เลโกลัสค่อยๆผลักเขาออก จับมือของพรานป่าคนนี้ไว้ แล้วจูงเขาไปที่น้ำลึก...... น้ำยิ่งลึก....... 

จนกระทั่ง ทั้งสองคนว่ายอยู่กลางปลายธารแห่งทะเลสาบเอสการอธ

แสงแดดอ่อนๆกระทบผ่านผิวน้ำ เป็นลำแสงทอดลงใต้บาดาล ประกายวิบวับใต้ท้องลำธารสะดุดตาอารากอร์นยิ่งนัก 
เขาว่ายขึ้นไปสูดอากาศ ก่อนที่จะดำลงไปสู่ห้วงลำธารอีกครั้ง

เจ้าชายเอล์ฟขึ้นสู่ผิวน้ำ มองเห็นอีกร่างจางๆ และไม่นานนักอารากอร์นก็ขึ้นมา ในมือของเขามีเพชรพลอย ทองคำ และเศษเงินวาวนิดหน่อย

"มิธริล....." เลโกลัสยิ้ม ทำท่าดีใจ "นานๆจะได้เห็นซักครั้ง"
"แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ในน้ำอย่างนี้ได้ละ"
"เจ้ามังกรที่อยู่ภูเขาโลนลี่ไง บินมาทีไร เศษอัญมณีตกลงทะเลสาบทุกที แล้วมันคงไหลมาตามน้ำ......." เขาหยุดไปสักพัก 
"ท่านคงรู้แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วข้าจะพูดให้ท่านรู้อีกทำไมนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ถึงข้ารู้ก็คงไม่เท่าเจ้า" อารากอร์นขยับตัวชิดอีกฝ่าย ทำทีท่าว่าจะโน้มตัวลง
"นั่น............. แมงมุม!!!!"

สิ้นเสียงนั่น เจ้าของเสียงก็รีบว่ายน้ำกลับวัง ปล่อยให้อารากอร์นยืนหันไปรอบๆตัว แต่ก็สายไปซะแล้ว เลโกลัสว่ายหนีเขาไปแล้ว.........

"ข้าทำอะไรผิดรึไง" เขาสบถเบาๆ และว่ายกลับเช่นกัน

-----------------------------------------------------------------------

เจ้าชายเอล์ฟกำลังแต่งตัวให้เข้าที่ อารากอร์นก็มาถึงพอดี

"จะไม่ให้ข้าตัวแห้งหน่อยรึ เลโกลัส....."
"ไม่"

แต่ทิ้งผ้าเช็ดตัวไว้ให้ ก่อนที่จะเดินจากไป

"ไม่ทิ้งให้เลย.... จริงๆด้วย"

เขาหลุดยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเลย

---------------------------------------------------------------------

แผ่นหินเย็นเฉียบ รองรับเท้าที่เปลือยเปล่า............ กำลังเดินไปยังจุดหมาย..........

ส่วนอีกคน ร่างกายเปียกโชก เดินตามเขาไป

เดินตามไป..........

ใช่ว่าเลโกลัสจะไม่รู้ เขารู้ตลอดทุกฝีก้าว การที่ทำให้ใครบางคนเดินตามเป็นเรื่องสนุกอีกเรื่องหนึ่งที่เอล์ฟส่วนใหญ่(ในเมิร์กวู้ด)เล่นกัน

แต่มันเป็นเรื่องหงุดหงิดมากๆสำหรับมนุษย์ อย่างไรซะ เขาเดินตามเลโกลัสอยู่ดี

เจ้าชายเอล์ฟหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง ไม่ไกลจากจุดที่อารากอร์นเดินนัก เขาแอบมองด้วยหางตาว่าอารากอร์นมารึยัง และแอบหัวเราะเบาๆ

"แฮ่.....!!!"
"เฮ้ย.... ทำอะไรเนี่ย" อารากอร์นสะดุ้งนิดๆ
"อ่าว นึกว่าตกใจไม่เป็น ปกติเห็นว่าไม่ค่อยสะทกสะท้านกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่นี่นา" แววตาเศร้าของเลโกลัสปรากฏขึ้น
"ข้าเป็นแค่มนุษย์นะ.... ขนาดพ่อมดยังตกใจเป็นเลย" เขาจับไหล่ของอีกฝ่าย ผลักไปชิดผนังที่มุมทางเดินนั่น จ้องหน้า แล้วจูบเขา แทนที่เจ้าชายจะขัดขืน 
ไม่เลย..... ยิ่งรักมนุษย์คนนี้มากขึ้นกว่าก่อน
"นี่น่ะ แค่โทษสถานเบา....... คราวหน้าอย่าให้มีอีก ไม่งั้นตัวเจ้าเองจะไม่รอด"
"ไม่รอดยังไงละ บอกข้าหน่อย อยากรู้" 
"ไม่ต้องรู้หรอก" เขาละมืออกจากไหล่ หันหน้าไปอีกด้านหนึ่ง กำลังจะเดินจากเลโกลัสไป แต่เลโกลัสเรียกเขาซะก่อน
"ท่านรักข้าแล้วใช่มั้ย" 

.
.
.
.

"ยัง......"
"ได้.......... ข้าไปละ ไว้ค่อยเจอกันวันพรุ่งนี้ แล้วพรุ่งนี้จะไปจากที่นี่แล้วสิ ดี........"

เลโกลัสเดินหันไปอีกทาง ไม่หันมามองอารากอร์นแม้แต่นิด

"ข้าทำอะไรผิดหรือ เพราะข้าไม่บอกเจ้าใช่มั้ย......." ถึงแม้เขาจะพูดดังๆอย่างนี้ เลโกลัสก็ไม่ยอมหันกลับไป อารากอร์นถอนหายใจยาวๆ
"หันมาหาข้าสิ" เจ้าชายหันไปหาเขาตามที่เขาสั่ง "ข้าไม่กล้าบอกหรอก ข้าเพียงทำอะไรไม่ถูกเท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า...... ข้า......"
เลโกลัสเหลียวหลังมองเขา "อะไรละ"
"ช่างมันเถอะ"

-----------------------------------------------------------------------

เสียงก้าวเดินกระทบกับหินแกร่งภายในวังใต้ขุนเขา...... ในสถานที่หนึ่ง ช่างแผ่วเบาจนมนุษย์มิได้ยินเสียงใด

และยังคงเดินต่อไป

.
.
.

ในความแตกต่างระหว่างจิตใจ ทำให้มนุษย์ผู้นั้น....รู้สึกถึงจุดที่ตัวเองต้องตัดสินใจ

เหล่าใบไม้เอนไหวตามแรงลม กลิ่นดิน ผสานกับไอน้ำ ทำเอาอึดอัด อีกไม่นานนักฝนคงตกลงมา




TBC


back to home