*At the Port*
ท้องฟ้าช่างเป็นใจเหลือเกิน...... วันนี้คงเป็นอีกวันที่ดีสำหรับการออกเรือ ข้าเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งเรือ เสบียงเล็กๆน้อยๆ
ใบเรือก็ต้องลมดี ตอนนี้มิดเดิ้ลเอิร์ธคงไม่ต้องการข้าอีกแล้ว ข้าเป็นแค่เพียงความทรงจำส่วนหนึ่งในตำนาน
ในความทรงจำของผู้คนที่ยังจดจำได้ดี และตกทอดมาสู่ลูกหลาน เป็นไปได้ว่าอาจเหลือเป็นนิทานก่อนนอนสำหรับเด็กๆก็เป็นได้
ข้ายิ้มกับตัวเอง มองไปที่เสากระโดงเรือ นกนางนวลส่งเสียงเรียกให้ข้าพร้อมเสียที
ข้าพร้อมนานแล้ว.....
กษัตริย์ผู้ยังเยาว์มาส่งข้ากับกิมลีก่อนที่จะออกเรือ เพื่อล่องสู่ทะเลใหญ่ อา.....ทะเล เสียงเพรียกหาขององค์อุลโมช่างมีพลังยิ่งนัก
แต่.......เสียงเพรียกอีกหนึ่งที่ก้องอยู่ในโสต พร้อมกับเงาจางๆของผู้หนึ่งในวงศ์วานแห่งนูเมนอร์
อารากอร์น................
"ข้าสัญญาว่าจะไปเจอกับเจ้า......"
"ข้าขอสัญญาเช่นกัน ถ้านั่นคือประสงค์ของทวยเทพ และความปรารถนาของท่าน"
เมื่อข้าจะสัมผัสใบหน้าที่ข้าคุ้นตา กลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุเท่านั้น เสียงกิมลีเรียกให้ข้าเดินทางได้แล้ว ใช่.....ข้าต้องเดินทางเสียที
"ลาก่อน เจ้าชายเลโกลัส...... ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ และอย่าได้ใคร่เสียใจอีกเลย"
"ความเสียใจช่างเป็นแผลที่ร้าวลึก ข้าต้องรีบไปรักษาตัวที่ดินแดนอันไกล ก่อนที่มันจะกร่อนกัดข้ามากไปกว่านี้........ ลาก่อนเอลดาริออน หลานของข้า และบัดนี้เจ้าเหมาะสำหรับตำแหน่งกษัตริย์แห่งกอนดอร์ยิ่งนัก"
กิมลีรอบนเรือแล้ว แต่ข้าอยากมองมินาสทิริธเป็นครั้งสุดท้าย ในเวลานั้นเองเอลดาริออนมอบกล่องเล็กๆใบหนึ่งให้ข้า
"ข้าไม่มีสิ่งใดให้ท่านก่อนจากลา เพียงแต่ท่านช่วยรับสิ่งนี้ไว้ก่อนที่จะไปได้รึไม่ ข้ารู้ว่าเสด็จพ่อคงอยากให้ท่านเป็นแน่แท้"
"ขอบคุณ...."
ใบเรือพร้อมเต็มที่ ลมก็พอเหมาะ ข้าเรียกให้เหล่าทหารส่งเชือกคล้องเรือให้ข้า และไม่ช้านักมินาสทิริธก็กลายเป็นจุดสีขาวเล็กๆ
เวลานี้เองช่างดีนักที่จะแกะห่อของขวัญใบเล็กที่เอลดาริออนให้มา
ข้ายกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากหน้า และบังคับเรือต่อไปทั้งๆที่น้ำตามันริ้นออกมาเช่นนี้
แหวนบาราเฮียร์นี่เอง ก็เป็นแค่ของชิ้นเล็กๆ ชิ้นเล็กๆเท่านั้น
*End Chapter At the Port*