วันนี้ผมต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้า เพื่อต้อนรับบางคนที่นานๆจะว่างซักที ผมขับรถคันเก่าออกจากบ้าน มือก็เอื้อมเปิดวิทยุคลอเบาๆ จูนคลื่นที่เปิดเพลงเข้าหูผมหน่อย จนมาเจอคลื่นนี้เข้า ก็ดีนะเพลงยุค70's รุ่นผมพอดี.... ตอนนี้เปิดแนวดิสโก้อยู่ ผมลองทบทวนความจำตัวเองดูซักหน่อย เอ่อ.....เพลงนี้มันของใครน๊า..... รู้แล้วๆของ Hot Chocolate นี่เอง สิ้นเพลงนี้ก็ขึ้นเพลง Fly Robin Fly และอีกหลายต่อหลายเพลง จนผมมาถึงที่สนามบิน มารับออลี่ของผม ออลี่ของผมเหรอ....?? 
"ว่าไง เจ้าตัวดี" 
"ก้อดีนี่ฮะ แล้วคุณหล่ะ แต่ท่าทางดูแล้วยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน.....จริงๆนะ" 
ไม่เปลี่ยน.....หมายความว่าไงฟระ ออกจะเปลี่ยนไปเยอะแล้วนะ แต่จะว่าไปมันก็หลายเดือนเอาแล้วนา ที่ไม่ได้เจอ เจ้านี่ยังไม่เปลี่ยนเหมือนกัน ยังคงไฮเปอร์ไม่ต่างจากตอนแรกที่เจอเลย ยกเว้นทรงผมน่ะ 
"เหรอ....... ไปไหนกันดี" 
"บ้านคุณไงฮะ" 
"โอเค.......ขึ้นรถสิ" 
เขาทำตามที่ผมบอก แต่รุนแรงไปหน่อยนะ..... ประตูรถฉานนนน ปิดให้มันเบาๆหน่อยไม่เป็นรึไง เฮ้อ......ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย รถตรู จะพังเป่าอ่ะ...... แต่ว่า......เห??? จะไปบ้านผมรึ ไม่ไปที่อื่นก่อนเหรอ อย่างไปตกปลา หาอะไรกิน..... ประมาณนั้น 
"คุณฟังอะไรอยู่เนี่ย...... เก่าจังเลยอ่ะ" 
"เก่าตรงไหนมิทราบ ออกจะหาฟังยาก เพลงแบบนี้สมัยนี้ไม่ค่อยมีคลื่นไหนเปิดกันแล้วนา" ผมเคลื่อนรถออกจากหน้าสนามบิน เพลงของ The Carpenters ค่อยๆfadeขึ้น จงใจรึเปล่าครับคุณดีเจ........ 

"เหมือนความรู้สึกผมในตอนนี้เลย......" เจ้าออลี่ยิ้มแฉ่ง 
"เหมือนตรงไหนเหรอ" ผมลองแหย่ถามเล่น ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าจะตอบกลับมายังไง 
"ตรงที่เค้าบอกว่า Just like me, they long to be. Close to you......" 
"อย่างนี้นี่เอง......." ผมขยี้หัวออลี่จนพันกันไปหมดแล้ว ทั้งเค้าทั้งผมหัวเราะกัน จะพูดว่ามีความสุข มันก็ไม่เชิงหรอก แต่อาจจะใช่ เอ๊ะ.....ยังไงกัน 

กระแสลมโต้กับรถผม.... เจ้าออลี่มองออกไปนอกหน้าต่าง เพลงก้อเคลียบรรยากาศ.... อ๊ะ.....นี่..จังหวะนี้มันคุ้นๆนี่นา รู้สึกมันเหมือนกับตัวเองยังไงก็ไม่รู้เลย ร้องตามหน่อยก้อดีแฮะ 

If I had money I’d go out 
Buy you furs, dress you like a queen 
And in a chauffeured limousine 
We’d look so fine 

But I’m an ordinary guy 
And my pockets are empty 
Just an ordinary guy 
But I’m yours till I die......... 

แต่เสียงเจ้าออลี่มาจอยด้วย.... เอ้อ เหมาะดีจริงๆ ไหนบอกว่าเก่าไง ไหงร้องเป็นล่ะ 

I can’t give you anything 
But my love, but my love 
I can’t give you anything 
But my love, but my love 

แต่ก่อนที่จะจบท่อนฮุค มือเจ้าตัวดีมาแตะที่ปากผม ทำหยั่งกะไม่อยากให้ร้องท่อนต่อไปซะนี่ 

I cannot promise you a world 
Can’t afford any fancy things 
I cannot buy you diamond rings 
No string of pearls 

But my devotion I will give 
All my love just to you, girl 
My devotion I will give 
For as long as I live 

รอยยิ้มที่มุมปากออลี่.... ผมสังเกตเห็น แต่ก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรหรอก 

I can’t give you anything 
But my love, but my love 
I can’t give you anything 
But my love, but my love 

I can’t give you anything 
But my love, but my love

"ไงฮะ เสียงผม" สิ้นเสียงเพลง เค้าถามผม เลยพยักหน้ากะยิ้มให้นิดหน่อย ตาผมแอบมองหน้าที่มีรอยสีแดงจางๆปรากฎที่แก้ม..... 

รอยยิ้มหวานของออลี่ ทำให้หลายสิ่งในตัวผมเปลี่ยนไป ผมไม่รู้หรอกว่ามันดีรึเปล่า แต่ก็.....ดีมั้งนะ 

ผมถึงบ้านผมแล้ว ผมไม่อยากเดินเข้าบ้านเท่าไหร่ แต่เจ้าออลี่นี่น่ะสิ อยากเข้าบ้านเหลือเกิน จะทำไงได้หล่ะ ขาฝืดๆก็ต้องก้าวตามสิ.... หลังจากที่ผมเดินลงมาจากรถ ออลี่เดินเข้ามา มือนิ่มๆ2ข้างช้อนหน้าผมไว้ และกอดผมซะแน่น 
"คิดถึงจังงงงง" และจบที่หอมแก้มผม อ่ะ....เจ้านี่ ผมไม่รู้จะตอบเค้ายังไง ให้อะไรไม่ได้ แต่ให้ความรักตอบได้มั้ย 
"รู้น่าว่าเขิน......" ร่างบางผละผมออก แล้วเดินเข้าบ้านผม ท่าทางเจ้าตัวเขินแทนมากกว่ามั้ง.... 

ตั้งแต่ผมมีออลี่ใกล้ๆ ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตผมมันไม่ได้มืดหม่นเสมอไป ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าความรักที่แท้จริง ไม่ได้ถูกซื้อด้วยเงินตรา ทำให้ผมเข้าใจว่าโลกนี้มีหลายๆสิ่งที่ผมยังไม่ได้ค้นหาอีกเยอะ 

"ขอบคุณนะ" ผมเดินตามหลังออลี่ติดๆ พูดคำนี้ออกมา ผมรู้ว่ามันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย 
"ขอบคุณเรื่องอะไรฮะ" 
"ไม่รู้เหมือนกัน......" ผมยิ้มให้ เค้าก็ยิ้มตอบผม ออลี่เอาแขนมาคล้องคอผม ให้โน้มตัวเข้าจูบเบาๆ เจ้าออลี่กระซิบต่ออีกว่า 

-I can’t give you anything 
But my love, but my love- 

ผมหัวเราะร่วน ใช่..... ชั้นไม่อาจให้นายได้ทุกอย่าง และนายก็เช่นกัน เว้นแต่สิ่งๆหนึ่งที่ยังวนเวียนรอบตัวของเราทั้งสองคน 

back to home