*Long night*
เมื่อใบไม้ขาวใบสุดท้ายร่วงหล่น ข้ามองตามกระแสลมว่าจะพัดพามันไปไหน แต่ว่ามันสูญหายไปกับลมที่พัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
คืนนี้ช่างเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกิน (เมื่อไหร่จะเช้า เมื่อไหร่กัน)
(ข้าไม่มีน้ำตามากพอที่จะหลั่งอีกต่อไป ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ แต่น้ำตามันตกในเสียแล้ว)
สายลมคืนนี้ทำไมมันบาดลึก หรือว่าข้าจะคิดไปเอง ข้าไม่ควรจะเสียใจกับการสูญเสียมิใช่หรือ.....
เอลดาริออนเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้ และเดินจากไป ข้าขยับให้มันกระชับตัวขึ้น กลิ่นของเสื้อกำจายรอบตัวจางๆ มันเป็นของอารากอร์น
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเอาเสื้อตัวนี้มาให้ อยากให้ข้าเศร้ามากกว่านี้ใช่ไหม
ครั้งหนึ่ง.... เราเริ่มรู้จักกันและ(รัก)กัน และเคยสัญญาว่าจะรักจนกว่าใครคนหนึ่งจากไป ข้ารู้ว่าเขาหมายถึงตัวเขาเอง
ข้าเคยคิดว่า....ถึงแม้เขาจะจากไปมันคงไม่สำคัญอะไรมากนัก หากกลับมามองอีกที ข้าต้องอยู่คนเดียว
อยู่กับความเดียวดายที่ข้าไม่อยากให้เกิด มันไม่ถูกเลย
ข้าพยายามปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับมนุษย์ เขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดา มันเป็นเรื่องธรรมดา......
เสี้ยวหนึ่งของเวลา ทำให้คิดได้ว่าความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่ได้มาง่ายๆ มันไม่ง่ายเลย ตอนนี้ข้ายิ่งดึงเสื้อห่มตัวมากขึ้น ให้รู้สึกถึงความอุ่นของอารากอร์นที่ยังหลงเหลืออยู่
ข้าทำอะไรผิดหรือ แม้แต่ความอบอุ่นยังไม่หลงเหลือ....
จะมีก็เพียงแค่ความทรงจำที่ยังเหลือในใจข้า
แต่ว่ามันมากพอหรือ
*End chapter Long night*