ข้ายังไม่ลืมความรู้สึกที่ถูกเหยียบย่ำ และ ความรู้สึกของความช่วยเหลือจากใครคนหนึ่ง

ความอบอุ่นไหลพล่านทั่วร่าง เมื่อนึกถึงคนที่ช่วยข้า อ่างน้ำที่ทอดตัวอยู่ ยิ่งอุ่นสบายกว่าที่เคย

.
.
.
.
.
.
.
.
.

ข้าขึ้นจากน้ำ ปล่อยให้น้ำไหลผ่านเรือนผม หยดลงพื้นตามทางเดิน.... คว้าผ้าขาวมาคลุมท่อนล่าง และมัดมันไว้ ในตอนนี้เอง...ข้าเริ่มคิดถึงอดีตอีกครั้ง

ความเจ็บใจของข้านั้นไม่มี แต่อาจมีนิดหน่อยในบางคราว ความโมโหพุ่งพล่านสู่ฝ่าเท้า ข้าเหยียบย่ำมันทุกฝีก้าว ให้ความรู้สึกนั้นแผ่กระจายไปทั่ว

ถึงแม้ว่าจะมีคนเรียกข้าว่าเป็นทาสรับใช้แห่งความมืด ภายนอกข้ายอมรับเช่นนั้น แต่หารู้ไม่.....ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่ใครเรียกข้า เป็นเพียงแค่คนอยู่เคียงข้างเขามาตลอด 
ตั้งแต่เขามาขอความรักจากข้า 

จากนั้นข้าละดินแดนอมตะชั่วนิรันดร์ด้วยความเกลียดชัง

ได้โปรด....อย่าถามเหตุผลเลย เหตุผลมันเป็นแค่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีค่า เพราะว่า.......ทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลนี้เกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล

ข้าอยู่ในดินแดนตะวันออกแห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ เตรียมการณ์สำหรับบางสิ่ง ข้ากำลังจะแก้แค้น ข้าจะเริ่มสงครามอีกครั้ง

และท่านเมลคอร์กับข้า จะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน

ข้าเดินไปเรื่อยๆ แสงแดดแสนเย็นชากระทบไปทั่วทุกแห่งที่เป็นของๆข้า ทำไมข้าต้องเกลียดสิ่งที่วาลาร์สร้างขึ้น ข้าเกลียดแม้กระทั่งผู้สร้าง.....

"ทำไมน่ะรึ....."
เสียงอันนุ่มลึกแว่บผ่าน ข้าหันไปทางต้นเสียง
"เพราะเจ้าสมควรแล้วที่คิดเช่นนั้น อาวเลให้อะไรเจ้าบ้าง จะมีก็แค่วิชาติดตัวมาเพียงนั้น..... จริงไหม"
ข้าระบายรอยยิ้มที่มุมปาก และโค้งคำนับต่อเสียงนั้น
"เจ้ายังเป็นเช่นเดิม..... คนสวยของข้า"

ความอยากสัมผัสถูกปิดกั้นด้วยแผ่นกระจกเงา ใช่แล้ว....... เขาอยู่ในกระจกเงานั่น

"เจ้าคิดจะทำอะไร จะให้ข้าช่วยไหม" เขาเสนอความช่วยเหลือ และแน่นอนที่ข้าไม่ปฏิเสธเป็นแน่
"ข้าไม่เคยคิดจะปฏิเสธท่านเลย แม้จะเป็นเรื่องใดก็ตาม.... และท่านก็รู้ว่าข้ากำลังคิดอะไร"
เขานิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะมองข้าอีกครั้งด้วยดวงตาสีดำลึกคู่นั้น
"ข้าจะให้ชื่อเจ้าว่า อันนาทาร์ ผู้ให้กำนัลแด่ทั้งมวล เจ้าจงนำชื่อนี้ไปใช้เร็วที่สุด และนำของขวัญที่เจ้าคิดจะทำให้ลูกหลานองค์เอรูซะ จะได้ไม่มีใครคิดร้ายกับเจ้าอีก"
"ข้าจะรีบทำให้เร็วที่สุด เท่าที่ท่านต้องการ......."
ท่านเมลคอร์ยิ้มให้ข้าอย่างที่เคย
"ข้าจะรอดูวันนั้น วันที่ดินแดนนี้ไม่เหลือความหวังอีกต่อไป ขอฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เจ้าแล้วนะ อันนาทาร์...."

ตาข้าเป็นประกาย..... ยิ้มให้กับท่านเมลคอร์ "แน่นอน ว่าข้าต้องทำได้ เพราะข้าไม่เคยให้ท่านผิดหวังเลย"
"ใช่.... เจ้าไม่เคยทำให้ผิดหวัง เจ้ามีความกล้าในตัวของเจ้าอยู่เต็มเปี่ยม ไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม ข้าสัมผัสได้" เขายิ้ม และยื่นมือมาแตะกระจกเบาๆ ข้าทำได้เพียงเอนตัวหา 
แนบแก้มกับกระจกเงาตรงที่มือท่านเมลคอร์แตะ แม้ไร้ความอุ่นจากร่าง แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เขามีต่อข้า
"ข้ายังคงรักเจ้าเหมือนเดิม แม้ข้าจะอยู่คนละดินแดน..... กับเจ้า"
"เช่นกัน........ ข้าก็เช่นกัน ข้ามีภาระกิจเพื่อท่าน และข้าจะต้องทำให้สำเร็จ"
ข้าละออกมาจากกระจกนั้น มองร่างอีกร่างที่อยู่อีกโลก ผมของเขาปลิวไสว ดาวที่พร่างฟ้าทั้งหลายคอยให้แสงสว่าง 

แต่.... ณ ที่นั้น ความมืดมิดนั้นเป็นทั้งกลางวัน และกลางคืน ความทรมานที่ฉายในแววตาของเขา ข้าเข้าใจเขา ข้าอยู่ในที่สว่าง แต่เขาอยู่ในที่มืด.......

"ข้ามีเวลาอยู่แค่นี้ ไปเถอะ..... ไปทำเรื่องให้เสร็จสิ้นเถอะนะ คนสวยของข้า"------ 

เขายิ้ม หันหลังจากไป..... ร่างของเขาก็หายไปกับเงามืด เหลือไว้เพียงกระจกเงา และเงาสะท้อนที่เป็นตัวเองเท่านั้น

"ข้ายังเป็นคนสวยของท่านเสมอ"

ข้ายิ้มให้กับตัวเอง ออกไปจากที่นี่ เดินออกไปเรื่อยๆ จนถึงข้างล่างของหอคอย ที่นั่นมีรถเล็กๆที่พอจะพาข้าไปยังเมาท์ดูมได้ 

.
.
.
.  
.
.
.

ข้าเดินเข้าใกล้ปากปล่อง มองของแข็งสีแดงจ้าที่อยู่หน้าข้า รอยอักขระเอล์ฟมีอยู่รอบวง ทั้งด้านใน และด้านนอก

นี่ละ..... ข้าจะแก้แค้นบุตรแห่งอิลลูวาทาร์ด้วยสิ่งนี้

นี่คงเป็นคราวแรกและคราวสุดท้าย ที่ข้าจะได้ใช้ความรู้ทั้งหมดแห่งอาดาร์ที่ข้ามีอยู่  

ข้าจะแก้แค้นเพื่อท่าน........ ท่านเมลคอร์

แต่ได้โปรด...........



...........guard me as the apple of your eyes, hide me in shadow of your wings...........
 
 

จะได้ไหม ท่านเมลคอร์



back to home