Untitle Story 3

ผมตื่นขึ้นมากลางดึก พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด แล้วมองไปหาน้อง เขานอนเตียงข้างๆกับผม ทำไมผมช่างโชคร้าย 
แถมโชคดีในเวลาเดียวกันด้วย

กฏแห่งการแลกเปลี่ยนสินะ 

ไม่แลก ไม่อะไร ไม่ได้เหรอ.......

ผมลุกขึ้น ลงไปนั่งที่พื้นข้างเตียงอัล เอาคางเกยกับที่นอนนิ่มๆนั่น มองแผ่นหลังที่กว้างขึ้น มองผมสีอ่อนที่ถูกความมืดมิดกลืนกิน

ขอบใจนะอัล แต่ยังไงนายก็ไม่สามารถแทนที่คนเคยนอนตรงนี้มาก่อนได้ 

ไม่รู้สิอัล ชั้นสับสน 

.
.
.
.
.

"พี่ฮะ.... มานอนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวเหน็บกินนะ"
เสียงนี่มัน...... อัล
"เช้าแล้วนะ"
"........."

เสียงของอัล แต่กลิ่นมันไม่ใช่อัล แต่เป็นไฮเด

สองคนนี่มันซ้อนกันใช่มั้ย

หรือว่าไฮเดมาอยู่ที่เดิมแล้ว 

ไม่............. นี่มันน้องผม อัลฟอนซ์ เอลริค

"พี่เป็นอะไรรึเปล่าฮะ" น้องผมนอนเกยคาง หันหน้ามาที่ผม น่ารักเป็นบ้า ผมหัวเราะ ขยี้ผมยาวๆนั่น
"ตัดผมให้เอามั้ย" 
"จริงเหรอ ดีสิฮะ"

อัลลุกขึ้นนั่ง แล้วเอาแขนสอดเข้าไปที่ท้ายทอย รวบขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วสะบัดหัวไปข้างหลัง

"มันเกะกะเหมือนกันนะ....... แล้วพี่ไม่เล็มบ้างเหรอฮะ เดี๋ยวทำให้"
"เอาสิ มันก็ยาวเกินไปแล้วเนอะ"
"เดี๋ยวตัดให้สั้นเลยเอามั้ยฮะ...หึหึ"
"อย่านะอัล......." ผมร้องเสียงหลง "ก็ชั้นไว้ยาวมาตลอดนี่ ถ้าตัดซะสั้นหน้าชั้นจะเป็นยังไงละน้องรัก...."
"ตลก" 
"เจ้าบ้านี่ หาเรื่องแต่เช้า...."

รอยยิ้มที่แทนใครคนนั้นในตอนเช้า ช่างอบอุ่นอย่างเคย และอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ 

อย่าหนีชั้นไปไหนอีกนะ เกมวิ่งไล่จับมันจบแล้ว ผมกอดอัลไว้แน่นๆ

"ไป..... ไปตัดผมกัน"

อย่าหนีไปไหนอีกนะอัล.......... 

End

back to home